లంచ్ బాక్స్ (కవిత )

లంచ్ బాక్స్ (కవిత )

------------------------

భావరాజు పద్మిని - 3/11/2014

నిజమే, వస్తువులు మాట్లాడలేవు.

కాని, 'లంచ్ బాక్స్' అనే నాకు మాటలొస్తే...

ఉదయాన్నే నిద్ర లేచిన ఓ అమ్మ,

తాను ఏమీ త్రాగకుండా పరుగులెత్తి,

బిడ్డ కడుపు నింపాలనే తొందరతో ,

చెయ్యి కాలి నొప్పెట్టినా లెక్కచెయ్యక, 

వేడన్నం కలిపి పెట్టే తీరు చెబుతాను.

స్కూల్ బస్సు కోసం పరుగెత్తేటప్పుడు,

పొరపాట్న నేను జారి క్రింద పడిపోతే,

నేలపాలైన అన్నాన్ని చూసి ఏడుస్తున్న,

పసివాడిని, 'ఏం పర్లేదు, ఏడవకు,

మళ్ళీ నేను వండి తెచ్చిస్తాలే..."

అని ఓదార్చే అమ్మ గాధ చెబుతాను.

సాయంత్రం ఖాళీ బాక్స్ ను చూసి,

హమ్మయ్య అంటూ తృప్తిగా నిట్టూర్చి,  

కాలంతో పరుగులు తీస్తూ అలసినా,

తాను ఉదయం పడ్డ కష్టాన్ని మరచి,

హాయిగా నవ్వే తల్లి కధ చెబుతాను.

అన్నీ సర్ది బిడ్డకు బాక్స్ ఇవ్వడం 

కంగారులో మరచిన ఓ తల్లి...

నోట్లో ముద్ద పెట్టుకోబోతూ...

నా వంక బాధగా చూసి అయ్యోఅని,

కన్నీరు కార్చిన వ్యధ చెబుతాను.

అమ్మ లేని ఇంట నాన్నే అమ్మై,

వచ్చిన వంటనే పదే పదే ఇచ్చినా,

చివరికి మాగీ అయినా సర్దుకుని,

నాన్న పడ్డ తపనను గుర్తుతెచ్చుకుని,

ఇష్టం లేకున్నా తినేసే బిడ్డ మనసు చెప్తాను. 

స్కూల్ కు వెళ్ళే త్రోవలో రోడ్డుపక్క,

కడుపు మాడిన బిచ్చగాడిని చూసి,

గుండె ద్రవించి, తన అన్నం అంతా పెట్టి,

ఇంటికొచ్చి ఆత్రంగా తింటున్న బిడ్డను,

"ఏం, బాక్స్ తినలేదా?" అని నిలదీసి,

వివరం తెలుసుకుని, అక్కున జేర్చుకుని,

గర్వంతో, ఆత్మీయతతో నుదుట ముద్దాడిన 

మాతృమూర్తి ప్రేమ గురించి చెబుతాను.

బిడ్డ తినే రకాలే ఇవ్వాలని ఆత్రపడేది ఒకరు...

ఇచ్చినా తినలేదని షికాయితులు చేసేదొకరు...

పంచుకుకు తింటూంటే ఎలాగంటూ అడిగేదొకరు...

తమకు నచ్చింది తెస్తే లాక్కు తినేది ఒకరు...

ఏది ఏమైనా, యెంత వస్తువునైనా...  

నాకు నేనే ఎంతో గొప్ప... ఎందుకంటే...

నేను నింపుకు వెళ్ళేది కొండంత ప్రేమని.

వెలకట్టలేని, ఎందరో తల్లుల మమతని.

వృక్ష గీతం

వృక్ష గీతం 

-------------

భావరాజు పద్మిని - 20/12/14 

మాట్లాడే మనసు, వినే హృదయం ఉంటే...

వృక్షాలు  కూడా మాట్లాడతాయట ...

మీరూ వింటారా...

ఉదయాన్నే టీ త్రాగుతూ 

బాల్కనీ లో నిలబడి ఉన్నాను.

నాలో ఏ భావాలూ లేవు...

శూన్యం, అనంతమైన శూన్యం...

ఎదురుగా ఉన్న పైన్ చెట్లను 

తదేకంగా చూడసాగాను...

మంచుకు తడిసిన పైన్ చెట్టు నుంచి 

రివ్వున వచ్చిన  మలయసమీరం 

సుతారంగా, అమ్మ స్పర్శలా తాకి 

ఆత్మీయంగా చెక్కిలి మీటింది...

ఎంతుకంత నిర్లిప్తత ? 

ఎందుకా భావశూన్యత ?

నేనూ నిల్చున్నా నీలాగే...

ఎన్నో ఏళ్ళుగా ఇక్కడే, ఇలాగే...

అంకురం దశనుంచే నా సమరం ఆరంభం,

నాలోని జీవాన్ని బహిర్గతం చెయ్యాలని,

ఒక్కొక్క మట్టి కణంతోనూ పోరాడాను...

వాటిని చీల్చుకు రాగానే ముందుగా...

నేలతల్లికే తలొంచి నమస్కరించాను.

మొక్కగా ఎదుగుతున్న దశలో,

ఎగసి వచ్చే నాలోని జీవాన్ని చంపాలని,

ఎన్ని ఎడతెగని ప్రయత్నాలో...

మండుటెండ నా ప్రాణాన్ని పీల్చింది, 

సుడిగాలి నా కొమ్మల్ని తెంపింది,

జోరువాన నన్ను ముంచేసింది...

అయినా నేను రాజీపడలేదు...

ఒక్కో జీవకణాన్ని ఒక్కో సైనికుడిగా 

ఒక్కో ఆకునీ ఒక్కో బ్రహ్మాస్త్రంగా మార్చి,

సవాళ్లకే ఎదురుదెబ్బ కొట్టాను...

బలంగా, ధృడంగా చెట్టుగా ఎదిగాను.

ఇప్పుడు నాపైకి ఎన్నో పిట్టలు వాలతాయి 

కొన్ని సందడి చేస్తాయి, కొన్ని రెట్టలు వేస్తాయి 

ఉడుతలు, చిన్న చిన్న జీవాలు, ఎన్నో...

నా నీడలో ఆశ్రయం పొంది...

ఎప్పుడో అప్పుడు చెప్పకుండానే వెళ్ళిపోతాయి.

అయినా నేను ఆలోచించను,

రాలే ఆకులైనా, వేసే చిగురులైనా నాకొక్కటే.

విధాత ఆజ్ఞ ఉన్నంతవరకూ నిలవాలి,

ఇలాగే ధృడంగా, అంబరాన్ని తాకుతూ!

అందుకే అవరోధాల్ని అధిగమించు...

ఆశ చిగురులు తొడిగి, పరిమళించు.

ఈ విశాల సృష్టిలో తలెత్తుకు నిల్చోవాలంటే, 

నీ తలదించి వినోదించాలన్న ప్రతీ దానితో,

నిబ్బరంగా అనుక్షణం పోరాడాల్సిందే !

ఒక గొప్ప ఆశయం కోసం నిలబడాల్సిందే !

అందుకే నీకు బాధ కలిగినప్పుడల్లా ,

నన్ను చూసి స్పూర్తి తెచ్చుకో, 

అలుపెరుగక పోరాడుతూ, ముందుకు సాగిపో !

నేనొక జీవనదిని

నేనొక జీవనదిని 

--------------------

భావరాజు పద్మిని - 18/12/14

నేనొక జీవనదిని...

సవాళ్ళనే ఎత్తైన కొండల్నీ,

అడ్డంకులనే లోతైన లోయల్ని,

ఒంటిగా తెగించి దాటుకు మళ్ళుతూ,

అంచెలంచెలుగా ముందుకు సాగే...

మౌన సజీవ స్రవంతిని.

కొందరు నన్ను నదీమతల్లి అంటారు...

చెయ్యెత్తి మొక్కి, హారతులు ఇస్తారు...

కొందరు నా మొహమ్మీదే ఉమ్మేస్తారు..

కొందరు నా పైకి రాళ్ళు విసురుతారు...

ఏదీ ఇమ్మని అడగలేదు, అందుకే...

అదైనా ఒకటే, ఇదైనా ఒకటే నాకు.

కొత్తగా వచ్చి చేరతాయ్ కొన్ని పాయలు 

విడిపోయి వెళ్తుంటాయ్ కొన్ని పాయలు 

దుడుగ్గా దూకి నొప్పిస్తాయ్ జలపాతాలు  

వచ్చాయని పొంగను, పోయాయని కుంగను 

పయనమే శ్వాసగా నడిచే పాదచారిని,

గమనమే బాసటై కదిలే బాటసారిని.

దాహార్తి తీర్చినప్పుడు దేవతని,

పైరుకు జీవాన్ని అందిస్తే అన్నపూర్ణని,

ఉద్వేగాల ఉప్పైనై ముంచితే దెయ్యాన్ని,

గుండె మండి ఎండితే మురుగునీటి చెలమని,

ఏదైనా, ఏమన్నా...

చూసే కళ్ళలో తేడా, కాని నేనెప్పుడూ ఒక్కటే !

నేటి 'యూస్ అండ్ త్రో ' తరంలో 

ఏరు దాటేదాకే ఏ బంధమైనా...

మందుల మీద బతికే మనుషుల బంధాలకు కూడా,

ఆ మందుల్లాగే ఇప్పుడు ఎక్ష్పైరీ డేట్లు ఉంటాయేమో!

అందుకే నాలో సుడిగుండాలున్నా గర్భంలోనే దాచి,

గట్టు దాటే ఉద్వేగాలను గుండెలోతుల్లోనే అదిమి,

సాగిపోతూనే ఉంటాను...

నా గమ్యం ఒక్కటే...

ఏ నాటికైనా ఆ విధాత పాదాలు కడిగాలని,

మలినాలని, పాపాలని, ప్రతి జీవ కణాన్ని,

ఆనందంగా మోసుకెళ్ళి ఆయనలో లయమవ్వాలని, 

సంద్రం వంటి ఆయన స్పర్శతో పునీతమవ్వాలని !

వేకువ గీతం

వేకువ గీతం 

----------------

భావరాజు పద్మిని - 5/12/14

చీకటి కాటుక రెప్పలు తెరిచి 

వేకువ కాంత కొత్త వెలుగులు స్వాగతిస్తోంది. 

తెలిమబ్బుల పరదాలు తీసి,

తొలిపొద్దు నుదుట తిలకం దిద్దుకుంటోంది .

మంచుముత్యాల్లో స్నానమాడిన ప్రకృతి 

మిసిమి పచ్చ చీర కట్టుకుని పరవశిస్తోంది.

గూటిలో దాగిన చిట్టి గువ్వలన్నీ 

రెక్కలతో దిక్కులు దాటేందుకు సన్నద్ధమయ్యాయి.

ప్రతిరోజూ  సృష్టి  మౌనంగానే పోరాటం చేస్తోంది,

చీకటితో, మబ్బు తెరలతో, అవరోధాలతో.

లే నేస్తమా...

మరో ఉదయంలో తడిసి ముద్దయ్యి, 

నీ హృదయానికి కొత్త ఊపిరి పోసుకో. 

అదిగో నవోదయం పిలుస్తోంది,

కొత్త ప్రస్థానానికి నాంది పలకమంటోంది,

కలలను సాకారం చేసుకోమంటోంది.

కదులు నేస్తమా !

సవాళ్లకే సవాలుగా మారు...

ఓటమికే గెలుపు చూపించు ...

నవలోకానికి ద్వారాలు తెరిచి,

సంకల్పమే సాయుధంగా తలచి,

నీకున్న సత్తా నిరూపించు. 

నన్నూ బ్రతకనివ్వండి !

నన్నూ బ్రతకనివ్వండి !

 ---------------------

భావరాజు పద్మిని 

నేనే... అబలని...

అమ్మాయిని... ఆడపిల్లని... 

నీ ఉనికికి మూలాన్ని...

నీ ఇంట్లో అమ్మగా, తోబుట్టువుగా,

నీ ఒంట్లో రక్తంగా ప్రవహిస్తోంది నేనే !

అయితే మృగాళ్ళ మధ్య ఎన్నాళ్ళు 

బ్రతికుంటానో... నాకే తెలీదు...

ప్రతీక్షణం జీవన్మరణాల పోరాటమే !

కడుపులోనే ప్రాణం తీస్తారొకరు 

పురిటిలోనే ఎత్తుకు పోతారొకరు 

గొంతులో బియ్యపుగింజ వేస్తారొకరు 

చిట్టి పాపానే పాడుచేస్తారొకరు

అమ్మాయిని అపహరిస్తారొకరు

స్కూల్లో డేగకళ్ళతో వేచిఉంటారొకరు

బెదిరించి లొంగదీసుకుంటారొకరు 

ఎక్కడో మాటువేసి కాటేస్తారొకరు 

ఉద్యోగాల్లో వేధించి పీక్కుతింటారొకరు 

ఇంటికే వచ్చి కత్తితో భయపెడతారొకరు 

ఇంకెక్కడి భద్రత ? ఏదీ నాకు రక్షణ ? 

ఎంతటి గొప్ప సంగతి !

స్త్రీని దేవతగా పూజించే దేశంలో...

స్త్రీని నిలువునా తగలబెడుతున్నారు 

ఆసిడ్ పోసి ఒళ్ళంతా కాల్చేస్తున్నారు 

గొంతు నొక్కి పూడ్చేస్తున్నారు 

గొంతు కోసి పారేస్తున్నారు 

పొడిచి పొడిచి చంపుతున్నారు 

పైశాచికంగా చెరుస్తున్నారు 

ప్రేమో, పెళ్ళో,పగో, కోరికో... 

పేరు ఏదైతే నేమి ?

ఆటవికంగా తీసేది నా ప్రాణమే !

అవున్లే... కామం కమ్మిన వీళ్ళ కళ్ళకు 

పురుటి బిడ్డైనా ,అమ్మాయైనా, అవ్వైనా ఒకటే !

కొలతలే తప్ప మాలో కలతలు కనబడవు 

మాంసపు ముద్దలు, మెరుగులు తప్ప  

మాలోనూ మనసుందని కనబడదు  

మాకంటూ ఆశలు, ఆశయాలు ఉండవా ?

మాకూ జీవించే హక్కు లేదా ?

మొగ్గలోనే త్రుంచి చీల్చి వినోదించే 

మీరూ అసలు మనుషులేనా ?

చట్టాలు మీ చుట్టాలే కదా !

ఇంకెన్నాళ్ళు ఈ బలవన్మరణాలు ?

అన్నా ! బావా ! బాబాయ్ ! తాతా !

జంతువులైనా తమ జాతినే చంపవు 

పాము కూడా పామును కరవదు...

పులి పులిని వేటాడి పీక్కు తినదు ...

క్రూర జంతువులకైనా లేని కక్ష్య ...

రక్తమాంసాలు పీల్చే కర్కశత్వం ...

అణువణువూ చీల్చే కఠినత్వం 

విసిరి పారేసే కిరాతకత్వం ... 

మనుషుల్లో ఉండడం సిగ్గుచేటు !

ఇకనైనా మేల్కోండి ... ఆలోచించండి...

మమ్మల్ని బ్రతకనివ్వండి !

(ఎన్ని చట్టాలు వచ్చినా... రోజురోజుకూ ఆడపిల్లల స్థితి దయనీయంగా మారుతోంది... ఈ కవిత చదివి, ఒక్క రాతి మనసు మారినా... ఈ అక్షరాలు ధన్యమైనట్టే... ఆలోచించండి... మీ ఇంటి చుట్టుప్రక్కల ఉండే ఆడపిల్లల్ని మీ పిల్లల్లా ఆదరించి కనిపెట్టుకు ఉండండి...)

శ్రీగురుని చరణాలు

శ్రీగురుని చరణాలు - గేయం 

----------------------------------

భావరాజు పద్మిని - 08/10/2014

శ్రీగురుని చరణాల భజియించు మనసా !

శ్రీధరుడే శరణని స్మరియించు మనసా !

గురు రూపమున నుండు సకల దేవతలు 

గురు వాక్కున నుండు సకల మంత్రాలు 

గురు పాదుకలనుండు సకల తీర్థాలు 

గురునెరింగిన జన్మధన్యమే మనసా !

గురు వరద హస్తమే భవరోగహరణం 

గురు రక్ష కవచమే ఆపన్నివారణం 

గురు కృపా దృష్టియే భవసాగర తరణం 

గురుసేవతో నీవు తరియించు మనసా !

గురు దర్శనమే నీకు శుభదాయకం 

గురు బోధలే నీకు మధు సేవనం 

గురు నామమే నీకు శుభ తారకం  

గురు సన్నిధే సిసలైన పెన్నిధే మనసా !

నిన్ను చేరాలని...

నిన్ను చేరాలని...

---------------------

(భావరాజు పద్మిని – 06 .10. 2014 ) 

నేనే... యువరాజు ఖుర్రం ను...

అక్బర్ ముద్దుల మనవడిని..

జహంగీరు ప్రియ పుత్రుడిని ...

ఉగ్గుపాలతో పాలన ఔపాసన పట్టాను 

'ప్రపంచపు రాజు ' నని పేరు పొందాను 

చక్రవర్తిని అయిన నా పరిపాలనం ...

మొఘల్ సామ్రాజ్యానికి స్వర్ణ యుగం .

నీవు... అర్జుమంద్ బాను బేగం..

19 వ ఏట నన్ను పెళ్ళాడావు.

నా అర్ధాంగివి,అర్దానివి నీవే అయ్యావు

పాలనలో,మంత్రాంగంలో అండగా నిలిచావు 

రూపం, సుగుణం, యుక్తితో మురిపించావు 

మహలుకే మేటిగా విజ్ఞులనే మెప్పించావు 

'ముంతాజ్ మహల్' గా పేరు పొందావు 

నా కోసం 14 సార్లు నీ ప్రాణం పణంగా పెట్టావు 

14 వె సారి 30 గంటల ప్రసవ వేదన...

చూడలేక నా గుండె లోతుల్లో అరణ్యరోదన ...

ఎన్ని దానాలు చేసామో, ఎన్నిమార్లు ప్రార్ధించామో,

గాలిలో దీపంలా నీ ప్రాణం కొట్టుమిట్టాడుతుండగా 

'అద్భుత సౌధాన్ని' సమాధిగా కట్టించమన్నావు

నీ ఆత్మదీపం నన్ను వీడి అల్లాహ్ ను చేరుకుంది.

రాజస్తాన్ నుండి వచ్చిన తెల్లటి పాలరాయిలో 

28 రకాల రత్నాలు, రత్నఖచితాలు పొదిగారు 

బుఖరా ,సిరియా, పర్షియా, శిల్పులు పిలువబడ్డారు 

అహర్నిశలూ మలచి, ఖురాన్ మంత్రాలు చెక్కారు

37 మంది సృజనాత్మక బృందం మేలి వన్నెలద్దారు

20 వేల శ్రామికుల 22 ఏళ్ళు చెమటోడ్చి కష్టించారు 

పర్షియన్ హిందూ ఇస్లాం శైలితో నగిషీలు దిద్దారు 

అత్యంత సుందరమైన సమాధికి ఆకృతి నిచ్చారు.

వెన్నెల్లో వెండి వెలుగులతో ,

వేకువలో పసిడి జిలుగులతో,

మలిసంధ్యలో నారింజ వన్నెతో,

వానలో జలతారులా మెరుస్తూ,

నల్లటి యమున అలల చిత్రంపై,

తెల్లటి మేఘంలా దోబూచులాడుతూ ,

రమ్యమైన పాలరాతి ప్రేమ సౌధం,

చరిత్ర పుటల్లో ప్రేమ మందిరమయ్యింది. 

కాని, 

మన మూడో కొడుకే ముక్కంటి అయ్యాడు,

ఆగ్రా కోట మిద్దె గదిలో నన్నునిర్బందించాడు.

అనారోగ్యంతో, అసహాయతతో ఉండిపోయాను...

కిటికీ సందుల్లోంచి నా చూపంతా నీవైపే...

చార్ బాగ్  మధ్యన ప్రేమ సౌధం వంక చూస్తూ,

ప్రేమకే నిర్వచనంగా నిలిచిన నిన్నే తలుస్తున్నాను.

జానేమన్...

ఈ లోకంలో రాతి మనసుల తాకిడికి,

ఎంతో మంది సజీవ సమాధుల్లా బ్రతుకుతారు .

కానీ నువ్వు...

బ్రతుకే ఒక నందనవనం చేసావు..

గతించినా ప్రేమకు అమరత్వాన్ని ఇచ్చావు.

తాజ్ మహల్ లో గొప్పతనమంతా , 

మిరుమిట్లు గొలిపే నైపుణ్యానిది కాదు,

మేలి ముత్యం వంటి నీ ఆత్మశక్తిది.

అందుకే...

నీ సమాధి పైనే దృష్టి పెట్టి 

తుది శ్వాస విడుస్తున్నా...

ఎడబాసిన నిన్ను చేరాలని...

ప్రేమ సౌధంలో ఏకమై నిలవాలని...

( తాజ్ మహల్ పై , షా జహాన్ జీవితంపై ,అనేక కధనాలు, వివాదాలు ఉన్నాయి. అయినా అది విశ్వానికి ఒక ప్రేమ సౌధం... వారి గాధకు అక్షర రూపం ఇవ్వాలనే ఈ చిన్ని ప్రయత్నం ...)