అంబరాన్నంటిన సంబరం

అంబరాన్నంటిన సంబరం

------------------------------

భావరాజు పద్మిని - 12/4/06

ఒక మౌనప్రభాతం...

కలల వాకిళ్ళను మూసి,

మనసు కన్నులు తెరిచి,

ప్రకృతి ముంగిట నిలిచాను.

ఝుమ్మని చుట్టేసింది...

తుంటరి మలయసమీరం.

సంపెంగల వాసనేమో,

తనతో మోసుకొచ్చింది.

అలా వెళ్లివద్దాం రా, అంటూ

నన్నూ తనతో తీసుకుపోయింది .

అలా వెళ్ళిన నేను...

రాత్రంతా వెన్నెల తరగల్లో తడిసిన

కొబ్బరాకులలో గుసగుసగా మారాను.

పూల రెక్కల సింహాసనంపై దర్జాగా కూర్చున్న

హిమబిందువులో ఇంద్రధనసై మెరిసాను.

విరితేనెల మధురిమలన్నీ మౌనంగా దోచే,

భ్రమర నాదంలో చేరి రవళించాను.

పచ్చని పచ్చిక తివాసీని సుతారంగా తాకి,

గడ్డిపూల సోయగాలలో ఒదిగిపోయాను.

ఎక్కడో కొండ లోయల్లో ప్రతిధ్వనించే

శుకపికాల కలరవాల్లో కరిగిపోయాను.

నింగికెగసే గువ్వల రెక్కల్లోని ఆశగా మారి,

దిగంతాల వైశాల్యాన్ని సవాలుచేసాను.

మేఘాల గుండెల్లో బరువైన రాగాన్నై,

కొండల్నిఢీకొని చినుకుగా నేలకు జారాను.

జలజలా జాలువారే జలపాత గీతికలో,

నేనూ ఒక బిందువునై పరుగులుతీసాను.

నదుల గుండెల్లో వలపుసడినై,

సంద్రపు అలల్లో తెలినురుగునై,

ఇసుక తిన్నెలతో ఊసులాడుతూ,

గ్రీష్మ తాపానికి మళ్ళీ ఆవిరయ్యాను.

మలయపవనంలో కలిసి తేలిపోయాను.

అరె...

నేనింకా ఇక్కడే ఉన్నానా?

అయితే...

రవాన్నై, వనాన్నై, స్వనాన్నై,

రాగాన్నై, గీతాన్నై, నాదాన్నైన,

ఈ సందడంతా, ప్రకృతి లాలిత్యానికి,

అంబరాన్నంటిన నా సంబరానిదా?

అవునంటూ, మేనుతాకిన సమీరం,

మళ్ళీవెళ్దాం వస్తావా, అంది చిలిపిగా!

(సమస్త సృష్టిని మైమరపింపచేసే ముగ్ధప్రకృతికి ఈ కవిత అంకితం...)

చిట్టి దేవత

చిట్టి దేవత

-------------

భావరాజు పద్మిని - 6/4/16

ఏ దివిలో తిరిగే దేవతో,

చిట్టితల్లిగా మా ఇంటికొచ్చింది.

గుప్పిట నా వేలును ఒడిసిపట్టింది

కనులు తెరిచి నన్ను పలకరించింది.

బోసి నవ్వులతో మనసు మీటింది.

ఆ క్షణమే...

నాన్నగా నాకు కొత్త జన్మనిచ్చింది.

తనతో నా బాల్యాన్ని వెనక్కుతెచ్చింది.

హమ్మో, ఇంకెన్ని పనులో నాకు..

అనుక్షణం నా పాలబొమ్మ ఊసే,

చిలుక పలుకులు వినాలన్న ఆశే,

లేలేత స్పర్శకు పులకించాలన్న ధ్యాసే!

తన అడుగులో అడుగై పరుగెత్తాలని,

తన ఆటలకు బొమ్మనై అలరించాలని,

తన బాధలో కన్నీరై కరిగిపోవాలని,

తన నవ్వులలో వెన్నెలై విరియాలని,

తన మాటల మూటల్లో మునగాలని,

కోరిందల్లా తన దోసిట్లో పొయ్యాలని,

పగలూ రాత్రీ ఒకటే ఉబలాటం.

కొత్తవాళ్లోస్తే, కాలికి చుట్టుకుపోతుంది,

ఎత్తుకు ఊరేగించమని మొరాయిస్తుంది,

అన్నం పెట్టమని, అందకుండా దాక్కుంటుంది,

నిద్దర్లో ఉంటే, మీసాలు లాగి నవ్వేస్తుంది,

నా కళ్ళజోడు పెట్టుకుని కవ్విస్తుంది,

అలసిసొలసి నా గుండెలపై నిద్రపోతుంది,

నన్ను హత్తుకుని నిలువునా పులకలౌతుంది.

ముంగిట్లో నా చిన్నారి జాబిలి,

మురిపిస్తూ సందడి చేస్తుంటే,

తననే చూసుకు బ్రతికే నాన్నకు,

ఇంకేం కావాలి చెప్పండి?

ఇంటికో చిట్టిదేవత ఉంటే...

దైవమే చిన్నబోతారేమో!

ఆ భయంతోనే చిన్నిపాపల్ని,

త్వరత్వరగా ఎదిగిస్తారేమో కదూ !

అయినా,

మళ్ళీ ఈ పాపే అమ్మగా మారుతుంది,

మరో ఇంట్లో, మరో చిట్టిదేవత అవతరిస్తుంది.

భూతలం స్వర్గాన్నితలపించాలనేమో,

ఇంటికో చిట్టిదేవత వెలుస్తూనే ఉంటుంది.

(నిన్న పిల్లల్ని స్కూల్ బస్సు ఎక్కించేందుకు వెళ్తే, ఉంగరాలజుట్టున్నఓ చిన్నారి కనిపించింది. అది వాళ్ళ అన్నను దింపేందుకు వచ్చింది. నన్నుచూడగానే, నాన్న కాలిని అల్లుకుపోయింది. వాళ్ళ నాన్నను ఎత్తుకోమని, మనసారా హత్తుకుని, మురిసిపోయింది. ఈ కవిత, దీనికి ప్రేరణగా నిలిచిన ఆ చిట్టితల్లికి అంకితం.)

ప్రకృతి మాత

"ప్రకృతి మాత ప్రత్యేక సంచికకు" ప్రకృతి మాత బొమ్మ వేసి ఇవ్వాలా ? ఇంతకీ ఆవిడ ఎలా ఉంటుంది మేడం, అని అడిగారు మా ఆర్టిస్ట్ నాగేంద్రబాబు గారు. వెంటనే ఈ కవిత పుట్టింది.

ప్రకృతి మాత

----------------

భావరాజు పద్మిని - 11/3/16

మెరిసే తారల మకుటము బెట్టి

నీలవేణులను కురులుగ జుట్టి

నెలవంకను సిగాపూవుగ కట్టి

తెలిమబ్బుల రెక్కలనే జుట్టి

మెలికల దారుల పాపిట గట్టి

నీటి చెలమలను చెవులుగ చుట్టి

మంచుతెరల పరదాగా గట్టి

అలరుచుండునీ వెన్నెల పట్టి

సూర్యబింబమే తిలకము కాగా

వానవిల్లు కనుబొమలే కాగా

జీవకోటియే కన్నులు కాగా

సూదిమల్లెలే నాసిక కాగా

పగడపు కాంతులె పెదవులు కాగా

చీకటి చెక్కిట దిష్టిచుక్కగా

వెలుగు మోముదీ వేకువ రాణి

హిమశంఖములే కంఠము నలరెను

తరువుల కొమ్మలె కరములాయెను

శ్వేతగిరులు చనుమెరుగులై నమరెను

కోనల వంపులు నడుమున జారెను

లతలూతీగలు కొకగ మారెను

పంచభూతములె పావడాయెను

కదిలెడి మెరుపీ వన్నెల బోణి

తొలకరి వానల గంధము దాల్చును

మంచు ముత్యముల ముక్కెరబెట్టును

సీతాకోకల గాజుల తొడుగును

దీవులదెచ్చి వడ్డాణము జుట్టును

మిణుగురులమరిన అందెలు గట్టును

సంజె అరుణిమల పారాణి తీర్చును

అతిశయ సుందరీ అమృతజనని

వర్షఋతువు తడి కురులను జారును

గ్రీష్మ తాపమే నిట్టూర్పులనలరును

శిశిర ఛాయలే అలసిన కలుగును

వసంతశోభలె నవ్వుల విరియును

హేమంతము తొలివలపుల కురియును

శరత్ చలువలె మనసున నింపును

ఋతువుల అతివీ సరసిజలోచని

ఉనికియె తాను ఊపిరి తాను

మనను ధరించెడి మాతయె తాను

అన్ని జీవులకు అమ్మయె తాను

కరుణను జూచిన ప్రేమయె పొంగును

క్రోధము జెందిన విలయమె బుట్టును

ప్రకృతి మాత సమతుల్యతను

పరిరక్షించుటే మన కర్తవ్యమ్ !

ఆలోచించి అడుగులు వేద్దాం

తనచల్లని నీడనె సేదదీరుదాం !

గెలుపొక లెక్కా ?

గెలుపొక లెక్కా ?

--------------------------

భావరాజు పద్మిని - 22/11/15 

ఎప్పుడైనా ఉదయాన్ని గమనించారా ?

రాత్రంతా చీకటితో పోరాడి,

కొన ఊపిరిని  కూడదీసుకుని,

చావో రేవో తేల్చుకోవాలని,

ఆఖరిపోరు కోసం సిద్ధమైన,  

సైనికుడిలా ఉంటుంది నాకు.

కాస్తంత గెలుపు ఛాయలు కనబడగానే,

తనలోని వెలుగనే చైతన్యాన్ని ...

కొండాకోనల్లో, చేట్టూచేమల్లో,

నదీనదాల్లో, నట్టడవుల్లో,

సృష్టిలోని అణువణువునా నింపి,

తృప్తిగా చూసుకుని నిట్టూరుస్తుంది.

నీటి అలలల్లో వేయి తళుకులై,

తనను చూసుకుని మురిసిపోతుంది.

చిగురుటాకుపై మంచుబిందువులో,

హరివిల్లై అనేక రంగులతో ప్రభవిస్తుంది.

మబ్బులమాటున దోబూచులాడుతూనే,

మౌనంగా జగతిలో వ్యాపిస్తుంది.

చీకట్లనే చీల్చడమే కాదు, 

మంచు తెరల్నీ కరిగిస్తుంది.

అంధకారంలో ఉన్న జగతికి,

అదే చెయ్యిపట్టి దారి చూపుతుంది.

తన ఆత్మజ్యోతిని వెలిగించుకుని,

ఇతరులకి వెలుగులు పంచగల,

ప్రతివ్యక్తీ ఒక కాంతి పుంజమే,

కదిలే ఉదయభానుడి తేజమే.

ఒక్క గెలుపుతోనే వెలుతురు ఆగదు,

మరోరోజు మరో పోరాటానికీ సిద్ధం.

వెలుతురు మనకు ఆదర్శమైతే,

ప్రతిరోజూ కొత్త పుట్టుకే అనుకుని,

మనలో చైతన్యాన్ని నింపుకుని,

చివరిదాకా ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటే,

ఒక్క గెలుపుతో అడుగు ఆగిపోక,

మరలా సాగుతూ ప్రయత్నిస్తే,

గెలుపొక లెక్కా ?

పదండి నేస్తాలూ...

వెలుతురులా ప్రభవిద్దాం,

వేకువలా మనసుల్లో వ్యాపిద్దాం.

సాగిపో నేస్తమా...

సాగిపో నేస్తమా...

-------------------

భావరాజు పద్మిని - 21/11/15

జలపాత ఉరవడి కావాలంటే,

బండరాళ్ళ రాపిడిని తట్టుకోవాలి.

చిన్నవిత్తైనా మొలకెత్తాలంటే

గట్టి తొడుగును ఛేదించాలి.

హరివిల్లు విరియాలంటే,

ఎండా-వానా ఢీ- కొనాలి.

సాగర గాంభీర్యం కావాలంటే,

బడబాగ్నిని లోనే దాచాలి.

తొలకరివై కురియాలంటే,

గుండెల్లో ఆర్ద్రత దాచుకోవాలి.

గడ్డిపువ్వైనా వికసించాలంటే,

ఋతువుల పరీక్షల్లో గెలవాలి.

బురదపానుపు లేనిదే,

పద్మం ఉనికి ఉంటుందా ?

ఎదురుదెబ్బలు తగలనిదే

కుదురైన నడక వస్తుందా ?

ఎడారి జాడలు లేకుంటే,

ఒయాసిస్సుకు విలువుందా ?

చీకటి పరదా లేనిదే,

వెన్నెల కానవస్తుందా ?

లోలోన తపన రగలనిదే

సూర్యుడైనా వెలగలేడు.

చెరిసగం చీకటి వెలుగులు

ఈ భూగోళానికే తప్పలేదు.

అందుకే...

అపహాస్యాలే ఆశీర్వాదాలుగా,

అవరోధాలనే సోపానాలుగా,

అడ్డంకులనే ఆహ్వానాలుగా,

అపజయాలనే ఆలంబనగా.

మార్చుకుని...

ప్రతిరోజూ కొత్తపాఠాలు నేర్చుకుని,

సాగిపో నేస్తమా !